again

یک شام (!) بی دردسر

دارم فکر می کنم. می نویسم. بک اسپیس می زنم. صفحه دوباره کاملا سفید می شود. دوباره می نویسم. دارم فکر می کنم. به هر چیزی. به فکرهای امروزم. به حرفهای دیروزاش. یک چیزی را جا انداختم. می روم از آن وسط ها دوباره شروع می کنم به تایپ کردن. دارم به این فکر م کنم که می توانستم خودم را ببرم آن وسط مسط ها جایی و از آن جا دوباره شروع کنم. اول مهر دوست داشتم اول دبیرستان بودم. دو- سه روز بعدش خواستم اول راهنمایی بودم. از اول راهنمایی دوباره شروع می کردم.

اول راهنمایی: شروع دوستی های جدید. نفهم بودن در بیشتر مسائل زندگی. بیخیالی به حد اعلا.

دوم راهنمایی: محکم شدن دوستی ها. کنجکاو شدن در مورد انسان شناسی. تحلیل رفتار دیگران. باز هم نفهمی و بیخیالی و سرخوشی.

سوم راهنمایی: بهترین سال زندگی. اوج اذیت های مدرسه. اتل متل توتوله ی وسط حیاط. والیبال های جلوی در دفتر. جیغ و دادها و فرارها از آخرین کلاس طبقه دوم تا باغچه ی حیاط مدرسه تنها برای یک ساندویچ پنیر. خوردن دهنی های همدیگر. همچنان نفهمی و بیخیالی و خوشحالی. موضوع محوری صحبت ها بیان ویژگی های هر چیزی به بدترین شکل ممکن و غش غش خندیدن های خودمان. اعمال هر نوع اذیت برای دبیران. نهایت خنگی و بی خیالی. خود بودن هر کدام از خودمان.

و اما امسال و پیش و پیش: دلتنگی برای همدیگر. حد بندی جیغ و دادها برای جمع های خودمان. ورود بعضی مسائل جدی همراه با مسخره به بحث ها. اضافه شدن چند پسر به عنوان داماد به گروه. عاطی و مهدی، عاطی و محمد، هانی و مهدی.

تا چند روز دیگر بحث عاطی و مهدی جدی تر می شود. همه ی آن بالایی ها به خاطر همین قضیه هی هر روز از وسط مرور می شوند. عاطی می رود که برود قطر. اینکه قرار است از این به بعد ظرف بشورد، غذا بپزد، رفت و روب، خانه داری، بچه داری کند، به ما مربوط نمی شود. دقیقا عین همان شبی که شام خانه شان دعوت بودیم و هر چه خودش را به در و دیوار زد تا ظرف ها را بشوریم، به ما مربوط نمی شد و هر کدام به هر دلیلی فرار کردیم. اما اینکه دل مان برای هم تنگ می شود موضوع دیگری است. اینکه همدیگر را تنها از پشت پنجره ی مانیتور می توانیم ببینیم موضوع دیگری ست. اینکه مامان عاطی از این رو به آن رو شده و دیگر پشت تلفن نای اذیت های قبلا را ندارد موضوع دیگری ست. اینکه فاطی احساساتی آن طرف افتاده و نمی تواند خودش را برای عروسی برساند و هر روز دارد اشک می ریزد موضوع دیگری ست. اینکه صدای عاطی پشت تلفن اول قطع و بعد گرفته می شود موضوع دیگری ست. اینکه دیگر در جمع های 2+7 ای فقط یاد عاطی می ماند و اشک ها  موضوع دیگری ست. اینکه ما هنوز مانده ایم آرایشگاه کجا برویم هم برای خودش یک موضوع دیگری ست.

***

رفتی از رفتن تو، توی حال ما ریده شده

هر چی گل قشنگ بوده از باغچه‌مون چیده شده

دلی گرفته از زمان، با عاطی و هف خواهران

به کی بگم که این دله یه سیب گندیده شده

***

پ.ن: شعر از آقای خواجه پور گرفته شده است.

برای گروه 2+7:

روزگار خوش هفت دختر و دوتای دیگر

انا لله و انا الیه الراجعون