بهانه…!

دیروز صبح کاغذی لای در کوچه  می رقصید. گفتم می روم نگاه می کنم ببینم چیست اما برش نمی دارم. دیدم پاکت نامه ست. اولین چیزی که نظرم را جلب کرد آدرس سایت اینترنتی رو پاکت نامه بود: www.iran-ehda.com و به دنبال آن صدای تالاپ تلوپ قلبم. چند ماه پیش برای کارتش ثبت نام کرده بودم. حداقل شانس آورده بودم که تا آن لحظه فقط خودم دیده بودمش. بدون اجازه یا حتی مشورت با خانواده، سر خود رفته بودم ثبت نام کرده بودم. حتی نمی فهمم نظرشان چیست!

پاکت را با حساسیت خاصی از بغل باز کردم. اول کاغذ اطلاعات خودم و بعد از آن کارت اهداء عضو. پشتش این بود: لطفا این کارت را همیشه به همراه داشته باشید و خانواده خود را نیز از این تصمیم آگاه سازید.» و من…!؟

ترجیح دادم تا قبل از زمینه سازی و مخ زنی کسی از این قضیه بویی نبرد. رفتم کلهم گذاشتمشان لای کتاب نجوم دینامیکی. رفتم برادرم را به هر زوری که بود بیدار کردم، بالاخره باید می سنجیدم که سختی کارم تا چه حد است، که البته او هم نداشت.

سر سفره سحری حرفش را شروع می کنم

- مامان آیت الله مکارم هم قبول داره.

- چی رو؟

- (بدون توجه به چشم های پر از سوال مامان ادامه می دهم): تازه تو کتاب دینی مون نوشته که بعد از مرگ فرشته ها روح آدمو توفی می کنن و طبق قوانین زیستی و فیزیکی بدنمون تجزیه             می شه می ره واسه گردش روی زمین.

- خوب؟

- خوب همین دیگه، نشونه اش هم همین میوه هایی که می خوریم، اصلا می دونی توی قبرستونا بهترین جا واسه کشاورزیه؟ خوب این یعنی بدن بعد از مرگ به دردمون نمی خوره دیگه!

-  خوب حالا بگو در مورد چی حرف می زنی؟

- در مورد اهداء عضو… (و نگاهم همچنان توی قاشق)

برادرم جواب می دهد و همین طور حرف مان پیش می رود و بقیه فقط مخاطب می شوند!

هنوز کارتم را نشانشان نداده ام. می گذارم جایی تا خودشان پیدایش کنند، وقتی پرسیدند می گویم که چیست. در حد یک جمله.